THE CRADLE OF PETROLEUM INDUSTRY

   The Ignacy Lukasiewicz Petroleum Industry Museum at Bobrka is the world's unique heritage park. In the second half of the 19th century, on this tiny piece of Polish. soil, petroleum industry was born, giving great impetus to the development of the modern industrial era.
   It is unquestionable that the father of this industry was Pole, Ignacy Lukasiewicz. Although in this epoch of rapid acceleration, new products and technologies replace their predecessors at quicker and quicker pace, old plants, machines, equipment and documents testify to the continuity of the scientific and technological progress. At the same time, they constitute the output of several generations of scholars and industrialists and as such deserve care and protection.
   The idea was to collect all these-pieces of equipment, buildings and documents in one place in one place to protect them from destruction and oblivion. Thus, the initiative of organizing a museum-was born.
No better place could have been found to implement the idea than the grounds of the world's oldest, and still operating oil plant at Bobrka. The place had old-time buildings, genuine pieces of machinery and equipment as well as the documents testifying to the origins and history of petroleum industry.

Zachowały się tam bowiem autentyczne obiekty i dokumenty - świadectwa historii rozwoju przemysłu naftowego od jego narodzin po dzień dzisiejszy.
   Idea budowy Muzeum powstała jeszcze za życia I. Łukasiewicza, pod koniec XIX w. Doczekała się realizacji w 1060 roku, kiedy to z okazji Jubileuszu 1000-lecia Państwa Polskiego powołany został Komitet Opiekuńczy Budowy Skansenu Naftowego.
   W skład Komitetu weszli dyrektorzy większości jednostek organizacyjnych przemysłu naftowego. Tworzyła go także niewielka grupa osób, którzy bezinteresownie, z pietyzmem rozpoczęli gromadzenie unikalnych urządzeń, narzędzi, sprzętu, ksiąg, czasopism, map, fotografii i wielu innych dokumentów, opracowywali projekty i scenariusze ekspozycji.
   Środki finansowe na budowę Skansenu przekazywane były z funduszy zakładowych jednostek przemysłu naftowego. Ta formuła spontanicznej budowy szybko wyczerpała się. pod koniec 1961 roku opiekę merytoryczną i agendy formalno-prawne przejęło Stowarzyszenie Naukowo-Techniczne Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego. Funkcję te spełniało za pośrednictwem Głównej Komisji ds. Budowy Muzeum Przemysłu Naftowego.
   W 1972 r. SITPNiG wykupiło od prywatnych właścicieli około 20 ha terenu, na którym zlokalizowano Muzeum, od tego czasu stało się jego hipotecznym właścicielem. Budowa otoczona została opieką zakładów całego sektora naftowego, pod patronatem Ministerstwa Górnictwa i Energetyki, Ministerstwa Przemysłu Chemicznego oraz podlegających im zjednoczeń.
   Muzeum położone jest wśród lasów, w malowniczym terenie, w odległości ok. 12 km od Krosna, 6 km od Dukli i 15 km od przejścia granicznego w Barwinku. Leży na szlaku turystycznym: 
Dukla (Muzeum Historyczne) 
Dolina Śmierci - ok. 5 km od Dukli 
Żarnowiec (Muzeum Marii Konopnickiej) 
Krosno (Muzeum Okręgowe - największa w Europie kolekcja lamp naftowych) 
Czarnorzeki - skalny rezerwat przyrody "Prządki" Odrzykoń - Zamczysko Kamieniec z XIV w., toczący się tam spór rodowy dał A. Fredrze temat do napisania komedii "Zemsta".
   Na ok. 20 ha ogrodzonego obszaru rozlokowane są ekspozycje górnictwa naftowego, gazownictwa, przemysłu rafineryjnego i dystrybucji produktów naftowych. Znajdują się tu autentyczne obiekty zabytkowe, będące świadectwem rodowodu polskiego przemysłu naftowego: 
Obelisk kamienny wzniesiony przez I. Łukasiewicza, upamiętniający założenie kopalni "oleju skalnego" w 1854 roku.
Dwa czynne szybiki naftowe (kopanki) "Franek" i "Janina" oraz kilka zapadlisk szybików z lat rozwoju kopalni (1854-1880).
Osiem zabytkowych drewnianych budynków z XIX w., w których mieściły się warsztaty mechaniczne, kuźnia, kotłownie, kieraty pompowe, magazyny, pomieszczenia administracyjne i mieszkalne.
Czynne otwory wiertnicze z lat 1890-tych.
Sieci transmisji do napędu pomp wgłębnych, stare systemy ropociągów i zbiorniki do magazynowania ropy.
Trzy wiertnice z masztami i wieżami do głębokiego wiercenia obrotowego (1000-5000 m).
Siedem wiertnic przewoźnych z masztami do wiercenia udarowego średnich głębokości (ok. 800 m).
Urządzenia do napowierzchniowego wyposażenia otworów ropnych i gazowych.
Różnorodne typy stalowych i drewnianych "kiwaków" do napędu pomp wgłębnych.
Trzy pompy z wszelkimi rodzajami narzędzi i sprzętu do wierceń i eksploatacji otworów ropnych i gazowych.
Unikalne pompy, sprężarki gazowe, silniki i kotły parowe.
Różnorodne typy urządzeń wyciągowych (windy obróbcze) do operacji technicznych w otworach ropnych.
   Znajdują się tu również, z pietyzmem odtworzone na podstawie dokumentacji, pierwowzory takich urządzeń, jak:
Model starego szybiku (kopanki).
Wiertnica do ręcznego wiercenia udarowego.
Wiertnica udarowa systemu kanadyjskiego, napędzana maszyną parową (lokomobilą).
Wiertnica udarowa szarpakowo-linowa typu "Bitków".
Wiertnica udarowa konstrukcji polsko-kanadyjskiej do głębokich wierceń. Wnętrze wiertnicy adaptowane jest do organizowania konferencji, wystaw okolicznościowych i imprez towarzyskich. Znajduje się tu sala restauracyjna i kawiarniana z zapleczem kuchennym i sanitariatami.
   W odrestaurowanym budynku administracyjnym, zbudowanym przez I. Łukasiewicza, znajdującym się w centrum Muzeum, w siedmiu pomieszczeniach prezentowane są:
Pamiątki związane z I. Łukasiewiczem.
Galeria portretów - karykatur ludzi nafty.
Rekwizyty, symbole tradycji naftowej.
Mapy, zbiory geologiczne, rdzenie i skamieliny.
Plan kopalni Bóbrka z 1879 roku.
Modele, fotografie i rysunki obrazujące rozwój techniki wiertniczej i eksploatacyjnej.
Kolekcja sztandarów, medali okolicznościowych, zbiory filatelistyczne ekspozycje Europolgazu, wizytówki muzeów USA i Norwegii.
Jedna z największych w kraju kolekcji lamp naftowych.
   Obok domu otoczonego ogrodem - parkiem znajduje się popiersie I. Łukasiewicza umieszczone na cokole z marmuru. W pobliżu wzniesiony został budynek - pierwowzór górskiej stacji benzynowej Centrali Produktów Naftowych, przed którym eksponowane są unikalne oryginalne dystrybutory paliw z początkowych lat rozwoju stacji benzynowych. Wewnątrz budynku znajduje się ekspozycja zabytkowych urządzeń i aparatury, m. in.:
Modele urządzeń do magazynowania i transportu produktów naftowych.
Urządzenia do oznaczania liczby oktanowej paliw.
Kilka rodzajów liczników pomiarowych.
  Stoiska z produktami naftowymi.
Aparatura do oznaczania właściwości fizycznych i chemicznych produktów naftowych. 
Unikalne urządzenia, w jakie wyposażone były laboratoria zakładów rafineryjnych.
Modele i fotografie dawnych rafinerii nafty.

Robotnik naftowy / Oil workman.

   Na terenie Muzeum, w zabytkowym domu "Naftusia" znajdują się pokoje gościnne. Są także pomieszczenia dla obsługi i konserwacji zabytków oraz zakład usługowy produkcji pamiątek.
   Muzeum posiada bogate archiwum dokumentów w postaci oryginałów książek, czasopism, map, albumów z fotografiami, akcji spółek naftowych, dokumentacji i rysunków urządzeń i narzędzi wiertniczych, od początkowego okresu rozwoju przemysłu naftowego do czasów dzisiejszych. Znajdują się tu również kserokopie unikalnych rękopisów i reprodukcje dokumentów z okresu studiów, pracy zawodowej i społecznej I. Łukasiewicza, a także wielu osób - pionierów przemysłu naftowego.
   W Muzeum redagowane jest czasopismo naukowo-historyczne "Wiek Nafty".
   Muzeum posiada pracownię poligraficzną, wyposażoną w dobrej jakości sprzęt komputerowy, która świadczy również usługi na zewnątrz. Bieżąco rozwijana jest akcja informacyjna i propagandowa o historii przemysłu naftowego. Nakręcono kilka ciekawych filmów wideo o Muzeum i przemyśle naftowym, w tym nagrodzony przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji film pt. "Ignacy Łukasiewicz", wydano kilka wersji folderów i reklamówek.
   Na terenie Muzeum, a także poza jego granicami, organizowane są wystawy okolicznościowe, przedstawiające rodowód polskiej nafty i  ludzi, którzy przemysł ten tworzyli.
   W 1995 roku ustanowiony został Medal Muzeum Przemysłu naftowego dla uhonorowania instytucji i osób, które przyczyniły się do wzbogacenia zbiorów, propagowania i rozpowszechnienia wiedzy o tradycjach polskiego przemysłu naftowego. Dotychczas uhonorowano nim 150 osób i instytucji.
   W 1999 roku wzniesiony został na terenie Muzeum Pawilon Wystawowy. Powstał on z darowizn spółek i zakładów całego polskiego sektora naftowego, a także z pieniędzy indywidualnych członków Stowarzyszenia, którzy wykupili emitowane w tym celu cegiełki.
   Architektura bryły pawilonu nawiązuje do tradycyjnych budowli sektora rafineryjnego i gazowniczego i stanowi nowy akcent w Muzeum.
W pawilonie znajdują się:
Trzy sale dla ekspozycji tradycji całego polskiego sektora naftowego.
Segment przeznaczony na zaplecze techniczne i administracyjne z biblioteką, czytelnią, pokojami przewodników, kustosza, poligrafii.
Sala konferencyjna, audiowizualna.
Pasaż z bufetem dla wypoczynku zwiedzających, a także dla prezentowania aktualnych technologii wyrobów i usług zakładów i spółek naftowych.
Sala dla obsługi zwiedzających, kasa, kiosk sprzedaży pamiątek, szatnia i sanitariaty.
Pawilon przystosowany jest do zwiedzania przez osoby niepełnosprawne. Ogólna powierzchnia pawilonu liczy ok. 1500 m².
   Wspólnym wysiłkiem ludzi i instytucji stworzono przybytek kultury technicznej, który jest ważnym narzędziem wychowania obywatelskiego i technicznego młodych pokoleń, wspaniałym pomnikiem przeszłości, skarbnicą gromadzącą dorobek polskiej myśli technicznej.
   Muzeum Naftowe to obiekt, który jest rzeczowym argumentem naszego pierwszeństwa w historii światowego przemysłu naftowego. Młode pokolenia uczyć się tu będą poszanowania tradycji, w myśl stów historyka dziejów ojczystych Kazimierza Wóycickiego:
   "Starej przeszłości nie godzi się mieć  w poniewierce, bo kto poniewiera swoją przeszłością - nie może budować pomyślnej przyszłości".

Pierwowzór lampy naftowej Ignacego Łukasiewicza / The model of the kerosene lamp constructed by Ignacy Łukasiewicz.  

 

   The idea originated as early as the end of the 19th century, however, its realization was commenced only in 1960, when the Museum Guardian Committee was set up, on the Millennium of the Polish Statehood. The Committee was made up of the directors of major companies and institutions comprising the petroleum sector as well as a group of volunteers who set about collecting the exhibits and documents. Individual entities of the petroleum sector contributed the necessary funds.
Soon, such a spontaneous mode of operation turned out to be insufficient. At the end of 1961, the project, supervision was taken over by the Association of Engineers and Technicians of Oil and Gas Industry.

Kopanka "Franek" / The "Franek" hand-dug well.

Wiertnica udarowa "Bitków" / A cable tool drilling rig, model "Bitków".

   In 1972, the Association bought 20 hectares of land from private proprietors.
   The Museum is located in a scenic woody valley, 12 km from Krosno, 6 km from Dukla and 15 km from the Polish-Slovak border checkpoint at Barwinek, on the tourist trail offering the following sights:
Dukla (The Historical Museum),
The Death Valley - the Second World War battleground, 5 km from Dukla,
Zarnowiec (Maria Konopnicka Museum),
Krosno (Regional Museum - Europe's largest collection of kerosene lamps),
Czarnorzeki - Przadki Rock Nature Reserve,
Odrzykon - The Kamieniec Castle, 14th century. A family feud, once taking place at the castle, inspired the comedy by Aleksander Fredro, titled Zemsta [The Revenge],
In the 20-hectare park, exhibits representing the oil and gas production, as well as the refinery and distribution sectors, have been put on display.
Of the historical objects illustrating the origins of the Polish petroleum industry, the following are worth special mention:
Obelisk commemorating the Bobrka oil plant establishment, erected by I. Lukasiewicz in 1854.
Two operative hand-sunk oil wells, called "Franek" and "Janina", as well as a number of remnants of similar facilities dating from 1854 -1880.
Eight wooden buildings from the 19th century, former workshops, smithies, boilers, pumping gears, warehouses, office and residential rooms.
Operative wells from the 1890s.
Transmission systems to power oil well pumps, ancient oil pipelines and oil storage facilities.
Three rotary drilling rigs rated for deep depths drilling (1000 -5000 meters).
Seven mobile cable-tool drilling rigs rated for moderated depths (800 m).
Several types of steel and wooden beam pumping units.
Three tool racks with any kind of tools and instruments used in the drilling of wells and in the oil production.
Rare types of pumps, gas compressors, engines and steam boilers.
Various types of winches to perform workover operations.
   A number of exhibits have been reconstructed according to the original documentation, including:
Model of an old hand-sunk oil well.
Hand-operated cable tool drilling rig.
Canadian type drilling rig, powered by the steam engine (locomobila).
Cable tool drilling rig, model "Bitkow".
Polish-Canadian type of drilling rig rated for deep depths drilling. The interior of the rig has been converted to accommodate conferences, meetings or social events.
   In the building erected by Ignacy Lukasiewicz, situated at the centre of the museum grounds, there are seven exhibition rooms:
Mementoes of Ignacy Lukasiewicz.
Oilmen portraits/caricatures.
Symbols of petroleum tradition.
Maps and geological exhibits, cores and fossils.
The plan of the Bobrka oil plant, 1879.
Models, photographs and drawings illustrating the development of oil drilling and production technology.
Collection of standards, medals, post stamps, presentations of museums in the USA and Norway.
One of the country's largest kerosene lamps collection.
   Next to the house surrounded by park, there is a bust of I. Lukasiewicz placed on the marble pedestal. Nearby, there is a replica of the mountain type filling station, in front of which, rare models of pumps are on display. Inside, there are displays of ancient plants and apparatus, including:
Models of equipment used in the storage and transport of petroleum products.
Fuel rating devices (octane number) and apparata to determine the physic and chemical properties of oil products.
Rare equipment once used in the refinery laboratories.
Models and photos of old-time oil refineries.
   On the Museum premises, the historical Naftusia House offers accommodation in its guestrooms.
The Museum archives preserve documents such as books, journals, maps, photo albums, share certificates, technical documents and drawings. There are also photocopies of rare documents, dating back to the lifetime of I. Lukasiewicz as well as other pioneers of petroleum industry.
   The scientific and historical journal "Wiek Nafty" ("Oil Age") is being edited on the museum premises.
   Of the several video films shot at the museum, the one titled Ignacy Lukasiewicz has been honoured by the National Council for Radio and Television.
   The Museum keeps close contacts with its counterparts in America, Germany, Norway, Romania and Hungary.

Medal Muzeum Przemysłu Naftowego / The Petroleum Museum Medal.

   In 1995, the Petroleum Industry Museum Medal was established, tohonour individuals and corporations who contribute to the museum's collections or help to popularise the knowledge of Polish oil tradition. So far, 150 persons and institutions have been honoured with the medal.
   In 1999, the Exhibition Pavilion has been opened.
The Pavilion - modelled after the shape of a traditional refinery building - constitutes a new element in the museum's landscape. The Pavilion houses:
Three rooms devoted to the traditions of Polish oil sector.
The technical and administrative backup facilities, the library, the reading room, rooms of the guides and curator, and the printing facility.
Conference and audio-visual rooms.
A passage with buffet, where offer concerning the new products and technologies of the Polish oil sector is presented.
   The pavilion, whose total area amounts to 1500 sq meters, has been adapted to the needs of the handicapped people.
   An important function of the Museum is to acquaint young people with the tradition of Polish oil industry and with the Polish contribution to the origins and development of petroleum industry. Doing this we remember the words of Polish historian Kazimierz Woycicki: 
   "It is improper to treat the past badly, as those who disregard their past, cannot build prosperous future".