Dość luźno związane z paleontologią rozważania o dinozaurach, niekiedy wcale interesujące, ale już za chwilę grzęznące w wielopiętrowych dywagacjach i pułapkach stylistycznych. Autor zamierzył, jak się wydaje, przedstawić psychologiczny kontekst świadomości istnienia (kiedyś) dinozaurów, jego kulturowe i obyczajowe konsekwencje, i z determinacją, mam nadzieję mniej nużącą dla niego niż dla czytelnika, podąża do końca swego wywodu.