Na terenie Wigierskiego Parku Narodowego znajdują się niewielkie jeziorka, których wody stanowią specyficzne środowisko geochemiczne. Oto jak charakteryzują je autorzy przewodnika.

Po przejściu około 600 metrów zielonym szlakiem turystycznym od Krzywego w stronę Małej Huty, po wejściu do lasu napotykamy pierwsze znaki ścieżki "Suchary". Z głównej drogi trasa skręca w prawo, w mniejszą drogę leśną, którą po kilkudziesięciu metrach docieramy do Suchara II - małego, lecz stosunkowo głębokiego jeziora (2,6 ha, głębokość maksymalna 9,5 m), otoczonego ze wszystkich stron lasem. Barwa wody w tym zbiorniku wydaje się wyjątkowo ciemna, prawie czarna, odmienna niż w wielu innych jeziorach. O faktycznym zabarwieniu wody w jeziorze możemy przekonać się dopiero stanąwszy nad samym brzegiem zbiornika. Dzięki nieznacznej w tym miejscu głębokości widać, że wody Suchara II mają w rzeczywistości barwę żółtawą, a po wiosennych i jesiennych deszczach brunatną, o niewielkiej przezroczystości. Przyczyną takiego zabarwienia wody jest wysoka koncentracja rozpuszczonych bądź zawieszonych w niej kwasów humusowych - substancji organicznych powstających m.in. przy rozkładzie ściółki (igliwia, liści, gałązek i innych szczątków roślinnych) i spłukiwanych do zbiornika z otaczających go lasów. Dopływ dużej ilości kwasów humusowych do jeziora powoduje zarówno zabarwienie wody, jak i jej naturalne zakwaszenie. Związki humusowe gromadzące się w wodzie wchodzą w rekcje z wieloma pierwiastkami i związkami chemicznymi niezbędnymi do życia roślin i zwierząt, wiążąc je i usuwając z toni wodnej. Dlatego też jeziora tego typu charakteryzują się niską żyznością i produktywnością. Bardzo niska zawartość wapnia jest przyczyną braku występowania mięczaków, dla których wapń jest niezbędnym składnikiem do budowy muszli.

Docierające do jeziora substancje organiczne ulegają bardzo wolnemu rozkładowi i wraz z materią wytworzoną w obrębie zbiornika tworzą na dnie osady typu "dy" o galaretowatej konsystencji, silnie uwodnione, uniemożliwiające osiedlanie się roślin szuwarowych.

W kwaśnych, ubogich w sole mineralne wodach sucharów występują specyficzne zespoły roślin i zwierząt, najlepiej przystosowanych do tego typu warunków lub wykazujących duże możliwości adaptacyjne. Zwróćmy uwagę na charakterystyczny dla sucharów zespół roślinności torfowiskowej, tworzącej przy części brzegów kożuch narastający od strony lądu na powierzchnię zbiornika. Kożuch ten jest nazywany mszarem torfowcowym lub płem.