Autor tak zaczyna tę książkę:

     Geologia jeszcze w latach międzywojennych była u nas nauką mało znaną, mimo że istniała tak pięknie ją popularyzująca książka Erazma Majewskiego Świat zaginiony, napisana na wzorach powieści Juliusza Verne'a. Tylko niektórzy wiedzieli, że w geologii chodzi o coś, co działo się przed milionami lat. Ale mało to obchodziło ludzi zajętych teraźniejszością.

     Z mojej własnej działalności mogę przytoczyć mnóstwo przykładów, że przed II wojną światową nie bardzo wiedziano, co znaczy słowo "geologia", mieszając je np. z ... ginekologią i zwracając się do mnie o porady z tego zakresu!
     A przecież było to tak niedawno...
     Gdy jeden z moich młodszych kolegów z miasta prowincjonalnego zainteresował się już w szkole geologią, sąsiadki jego rodziców biadały: "Moja pani, takie nieszczęście, młody, ładny chłopak, a chodzi i zbiera kamienie!".
     Nielada przygodę miał w tych czasach jeden ze studentów, gdy wędrował po Lubelszczyźnie, zbierając faunę z epoki kredowej i parę razy odwiedzając ten sam kamieniołom. Oto pewnego dnia kamieniołom został otoczony przez tłum ludzi, z tłumu wyszedł policjant i bardzo grzecznie zaprosił adepta geologii, by wsiadł do karetki, która miała go zawieźć do... domu chorych psychicznie. Ludność miejscowa zawiadomiła bowiem władze, że "chodzi jakiś płanetnik, siedzi w kamieniołomach i tłucze kamienie". (...)