Profesor Kazimierz Smulikowski ukończył swoje wspomnienia na tydzień przed śmiercią, we wrześniu 1997 roku. To zupełnie tak, jakby uznał, że spełnił już swoje obowiązki, zostawiając po sobie, oprócz rozlicznych prac naukowych, także świadectwo swych czasów. Miał w dniu swojej śmierci tyle lat, ile wiek XX i zabrakło tylko dwóch lat, by doczekał po raz drugi wolności Polski.
     Pamiętnik był właściwie napisany na zamówienie Redakcji "Kwartalnika Historii Nauki i Techniki". Jasnym i prostym językiem opisał autor zdarzenia wydobyte ze swojej znakomitej pamięci, nic bacząc, że mogą być one nie w smak niektórym, mniej lub bardziej ważnym osobistościom. Pewnie to spowodowało, że w "Kwartalniku" ukazał się tylko jeden rozdział dotyczący lat dwudziestych. Także Państwowe Wydawnictwo Naukowe, przetrzymawszy rękopis przez rok, odmówiło w końcu wydania książki.
     Instytut Nauk Geologicznych PAN, którego autor był współtwórcą i długoletnim dyrektorem, w swoim ośrodku wydawniczym dokonał nieodpłatnie składu tych pamiętników, lecz z podobnych względów odmówił roli wydawcy.
     Zostali więc najwierniejsi, tj. rodzina, która oddaje do rąk czytelnika tę książkę, z nadzieją, że zainieresuje ona nie tylko geologów, nie tylko historyków nauki, lecz wielu Polaków, szczególnie lwowiaków, których losy i losy ich rodzin, biegły podobnie do historii życia autora.