Kiedy dojdzie do klęski żywiołowej, różnice w charakterach powodują, że jedni z nas stają się ratownikami, inni podejmują działania mające na celu zapobieżenie przyszłym katastrofom, a wielu pozostaje tylko ciekawymi widzami. Miliony oglądaj ą w telewizji sceny z najnowszej katastrofy z mieszaniną trwogi i poczucia ulgi, że sami nie znaleźli się wśród ofiar. Już po fakcie uczeni przeanalizują dane i postawią sobie dwa zasadnicze pytania. Po pierwsze, co skłoniło Matkę Naturę do takiego zachowania? I po drugie, w jaki sposób ludzie mogliby następnym razem skutecznie przewidzieć podobne wydarzenia? Takie pytania, nasze obecne i wcześniejsze próby odpowiedzi na nie oraz wyzwania, przed jakimi stoi nauka, to wątki pojawiające się w całej mojej książce.
     Naukowe badania katastrof to znacznie więcej niż tylko czysto intelektualna przygoda. Tworzy się i udoskonala naukowe modele trzęsień ziemi, powodzi, huraganów i epidemii, które szybko znajdują zastosowanie w naukach technicznych, medycynie i innych specjalnościach. Wiedza naukowa przenika także do sfery polityki społecznej, co owocuje, na przykład, ulepszonym prawem budowlanym oraz nowymi planami ewakuacyjnymi. Zaoszczędzę czytelnikom przytaczania długiej listy korzyści, których przysporzyła już nauka o klęskach żywiołowych. (...)