Ponownie mamy też sieć krystaliczną zamiast prawidłowego terminu sieć przestrzenna lub sieć kryształu. Na ilustracji (str. 8) umieszczony jest napis ściany słupa (dwuścian), co niesposób zrozumieć, a pod tą ilustracją jest podpis Dwie proste postacie otwarte, które razem tworzą sześcioboczny słup, co z kolei nie ma sensu. Inny pospolity błąd to poczwórna oś symetrii zamiast czterokrotna. Pod innym rysunkiem na tej samej stronie podpis mówi o dwóch płaszczyznach symetrii, a narysowane są trzy. Zamiast prawidłowego pokroju tekst mówi o postaci kryształu lub minerału i za chwilę pojawia się kłopot z postaciami prostymi. Szmaragd ma pokrój słupowy a tworzą go często dwie postacie proste, słup heksagonalny (a nie sześciokątny, jak to pojawia się w tekście) oraz dwuścian, i tak ten opis powinien wygladać. Lepiej nie pisać o pełnym obrocie, ale o obrocie o kąt pełny. Dalej spotykamy (wielokrotnie) osie o różnej (względnie: tej samej) długości - w jaki sposób osie krystalograficzne, które są prostymi, a zatem biegną od ujemnej nieskończoności ku nieskończoności dodatniej, mogą mieć długość? Jedynka z logiki. W układach: trygonalnym i heksagonalnym trzy osie X, wbrew temu, co znajdujemy w książce, nie przecinają się pod kątem 60° ale pod kątem 120°. Promień światła w kryształach dwójłomnych nie rozszczepia się, ale dzieli się na dwa odrębne promienie. Na tym poprzestanę, bo uwagi powyższe, odnoszące się tylko do kilku stron książki, przy dalszej analizie tekstu niebezpiecznie zbliżyłyby się do objętości całej tej niewielkiej książeczki. Zatem - Drogi Czytelniku, ostrożnie i z ograniczonym zaufaniem!

 

BACK

Za uzupełnienia i uwagi będzie zobowiązany
Andrzej Kozłowski a.j.kozlowski@uw.edu.pl
will be indebted for comments
Last update 16.04.2006