(...)
Badanie właściwości zwilżania
     Zwilżaniem nazywamy zdolność rozpływania się cieczy po powierzchni ciała stałego w wyniku wzajemnego oddziaływania cząsteczek na granicy sąsiadujących ze sobą faz: stałej, ciekłej i gazowej. Zwilżalność można zatem traktować jako pierwszy etap fizykochemicznego oddziaływania cieczy z ciałem stałym i gazowym. Właściwość ta została wykorzystana do odróżniania diamentu od jego imitacji.
     Pierwsze próby przeprowadzone w końcu lat 70. (m. in. przez Tajwana i Hannemana) nie dały zadowalających rezultatów. Dopiero zastosowanie zamiast wody odpowiednich cieczy-znaczników oraz zastosowanie specjalnych "piór" z zasobnikiem na ciecz dało wyniki powtarzalne i wizualnie rozróżnialne, bez potrzeby odwoływania się do skomplikowanego sposobu określania kąta granicznego na granicy faz. Dzięki temu metoda zwilżania, przez blisko 30 lat poddawana innowacjom, zyskała wielu zwolenników, głównie ze względu na prostotę wykonywania testu.

"Pióro" służące do odróżniania diamentów od ich imitacji (wg Diamantenfibel, V. Pagel-Theisen, Hirschberg 1980).

Badanie polega na postawieniu plamki lub zarysowaniu piórem dobrze oczyszczonej i odtłuszczonej powierzchni kamienia, a następnie obserwacji pod dziesięciokrotnym powiększeniem otrzymanego obrazu. Na diamencie atramentowa plamka jest okrągła, o gładkich brzegach, na imitacjach - poszarpana. W przypadku zarysowania piórem na diamencie powstaje linia ciągła, na imitacjach sznur oddzielnych kropelek.