Ryszard Marcinowski, Wydział Geologii Uniwersytetu Warszawskiego

POWRÓT

Best seen: 1024×768

Prof. zw. dr hab. Ryszard Marcinowski

(1946-2010)

Kierownik ZGHiR w latach 1997-2003 i 2009-2010

Kameralnie...

Towarzystwa
naukowe

Funkcje

Nagrody

Zainteresowania
naukowe

Publikacje

Curriculum vitae

Urodzony 1 X. 1946
Mgr geologii 23.IX.1969, Wydział Geologii Uniwersytetu Warszawskiego
Dr nauk przyrodniczych 27.I.1975, Wydział Geologii Uniwersytetu Warszawskiego
Dr hab. nauk przyrodniczych 4.XII. 1981, Wydział Geologii Uniwersytetu Warszawskiego
Docent 1.X. 1986 – 1.XII. 1993, Wydział Geologii Uniwersytetu Warszawskiego
Profesor nauk o Ziemi (tytuł) 19.XI.1993
Profesor nadzwyczajny (stanowisko) 1.XII. 1993 – 2003,Wydział Geologii Uniwersytetu Warszawskiego
Profesor zwyczajny (stanowisko) od 1.II.2003, Wydział Geologii Uniwersytetu Warszawskiego
Kierownik Zakładu Geologii Historycznej i Regionalnej, Wydział Geologii Uniwersytetu Warszawskiego, 1.III. 1997 – 2003 i 2008-2010
Przewodniczący Wydziałowej Komisji Oceniającej nauczycieli akademickich 1994 –1996, 1999 –2002

Wiceprzewodniczący Senackiej Komisji ds. Rozwoju Kadr Naukowych i Dydaktycznych Uniwersytetu Warszawskiego 1999 – 2002

Członek Senackiej Komisji ds. Rozwoju Kadr Naukowych i Dydaktycznych Uniwersytetu Warszawskiego 1966 – 1999

Członek Senackiej Komisji Odwoławczej od ocen nauczycieli akademickich Uniwersytetu Warszawskiego 1997–1999

Członek Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Uniwersytetu Warszawskiego 1987 – 1993

Opiekun roku dla studentów specjalności stratygraficzno-poszukiwawczej Wydziału Geologii UW 1971 – 1973

Organizacja wymiany naukowej, opracowanie programów naukowych i prowadzenie zajęć terenowych dla studentów zagranicznych: Uniwersytetu w Budapeszcie (1974), Uniwersytetu w Tybindze (1983)i Uniwersytetu Moskiewskiego (1989, 1991)

Kierownictwo studenckiej wyprawy naukowej do Bułgarii (1978)

Kierowanie zajęciami terenowymi studentów z Koła Młodych Geologów (czterokrotnie)

Polskie Towarzystwo Geologiczne od roku 1969; członek Zarządu Głównego 1983-1985

Międzynarodowa Akademia Nauk o Przyrodzie i Społeczeństwie (IASNS) – oddział moskiewski, od roku 1996

Członek Komitetu Nauk Geologicznych (1987 – 1989, 1996 - dzisiaj)

Przewodniczący Komitetu Nauk Geologicznych PAN (1996 – 2003)

Członek Komitetu Narodowego ds. Współpracy z Międzynarodową Radą Unii Naukowych (ICSU) przy Prezydium PAN (od 1996 – 2002)

Członek Rady Naukowej Instytutu Nauk Geologicznych PAN (od 1999 – dzisiaj)

Członek Rady Naukowej Państwowego Instytutu Geologicznego IV kadencji (2003-2007)

Członek komisji stypendium naukowego im. Krzysztofa Beresa przy Polskim Towarzystwie Geologicznym (od 1998 – dzisiaj)

Członek Rady Redakcyjnej Acta Geologica Polonica (1995 – 1999)

Członek Rady Redakcyjnej Przeglądu Geologicznego (1995 – 1998)

Członek Rady Redakcyjnej Geologos ( 2003- 2010)

Redaktor naczelny Acta Geologica Polonica (od 1999 – 2006)

Sekretarz redakcji Acta Geologica Polonica (1982 – 1994)

Przewodniczący Komitetu Narodowego ds. Współpracy z Międzynarodową Unią Nauk Geologicznych (IUGS) 1996 – 2002

Członek Sekcji Geologia i Geofizyka (PO4D) w KBN (1993 – 1997, 2001 – 2010)

7-krotnie przewodniczący Sekcji Geologia i Geofizyka (PO4D) w KBN (1995-1997, 2003- dzisiaj; konkursy IX-XIII, XXV-XXVI)

Zastępca przewodniczącego Wydziału VII Nauk o Ziemi i Nauk Górniczych PAN, kadencja 2003 – 2006

Członek Komitetu Redakcyjnego Działalność Naukowa (wybrane zagadnienia) i Annual Report 2003 - 2006

Członek Komisji Ekspertów Polskiej Akademii Nauk i Rosyjskiej Akademii Nauk dla oceny naukowej prac nadesłanych na konkurs o nagrodę obu ww. akademii; kadencja 2003 – 2006

Członek Rady Towarzystw Naukowych przy Prezydium PAN; kadencja 2003-2006

Ważniejsze funkcje i udział z nominacji w międzynarodowych organizacjach naukowych

Przedstawiciel Polski w grupie roboczej Komisji Stratygrafii d/s Pięter Alb – Turon w Programie Międzynarodowej Korelacji Stratygraficznej (IGCP UNESCO), 1978 – 1982

Przedstawiciel Polski w grupie roboczej tematu No. 58 "Mid-Cretaceous Events" IGCP UNESCO (1978-1990)

Ministra Nauki Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1975, 1982)

Sekretarza Naukowego Polskiej Akademii Nauk (1989)

Ministra Edukacji Narodowej (1991)

Wydziału VII Polskiej Akademii Nauk (1997 – nagroda im. Stanisława Staszica)

Nagrody JM Rektora Uniwersytetu Warszawskiego (1970, 1973, 1976, 1977, 1978, 1979, 1983, 1986, 1988, 1991, 1997, 1999, 2003)

Stypendium im. Krzysztofa Beresa (1974), Polskie Towarzystwo Geologiczne

Stypendium im. Anny z Pawełkiewiczów i Konstantego Potockich (1981), zgłoszenie przez Uniwersytet Warszawski

Alexander von Humboldt-Stiftung, RFN (1983 – 1985)

Alexander von Humboldt-Stiftung, RFN (1990 - 6 tygodni, stypendium specjalne)

Alexander von Humboldt-Stiftung, RFN (1998, specjalne, 3-miesięczne odnowienie aplikacji, prowadzenie badań w dowolnym ośrodku i na dowolny temat)

Długoterminowe (powyżej roku) ― RFN (2 lata)
Krótkoterminowe (do 3 miesięcy) ― b. ZSRR, b. NRD, RFN, Anglia, Włochy

Jestem autorem lub współautorem 52 prac. Moje początkowe zainteresowania naukowe ogniskowały się wokół sedymentacji górnojurajskich osadów węglanowych i transgresywnych utworów kredy na Jurze Polskiej. W osadach górnojurajskich stwierdziłem po raz pierwszy w Polsce obecność turbidytów, wskazujących na deniwelacje dna. To zróżnicowanie morfologii dna poĽnooksfordzkiego basenu powodowane było zróżnicowanym tempem sedymentacji oraz lityfikacji wapieni skalistych i towarzyszących im wapieni płytowych. Z kolei badania stratygraficzno-facjalne transgresywnych osadów kredy południowej Polski umożliwiły odtworzenie paleogeografii na przedpolu Karpat w przedziale czasowym alb – turon i ich porównanie ze zjawiskami zachodzącymi podczas albsko-turońskiej transgresji w całym basenie centralnoeuropejskim i jego obrzeżach. Porównanie tej transgresji z transgresją mioceńską w zapadlisku przedkarpackim (wspólnie z prof. A. Radwańskim) wskazało na istnienie analogii w ich rozwoju. Rozszerzając systematycznie w latach następnych badania na inne obszary Europy (Niemcy, Ukraina, Rosja) i Azji (zachodni Kazachstan) znane ogólnie prawidłowości w rozwoju sekwencji transgresywnych uzupełnione zostały o nowe oryginalne interpretacje znaczenia horyzontów fosforytowych i masowych nagromadzeń w osadach pewnych gatunków (biozdarzenia). Horyzonty fosforytowe dokumentują w obrębie pulsów transgresywno - regresywnych stany niskiego poziomu morza i są punktami zwrotnymi na krzywej batymetrycznej, wyznaczającymi przejście od regresji do transgresji. Natomiast poprzedzający proces fosfatyzacji osadu związany jest z relatywnie wysokim stanem poziomu morza. Podobnie stabilizacja warunków sedymentacji (rozwój facji węglanowych = onlap of the carbonate facies) i transgresywne pulsy sprzyjały zakwitom pelagicznych stadiów larwalnych lub juwenilnych pewnych gatunków i ich szerokiemu rozprzestrzenienie geograficznemu, prowadząc do masowych nagromadzeń skamieniałości w osadzie (biozdarzeń).

Powiązanie genezy horyzontów fosforytowych oraz biozdarzeń ze zmianami poziomu morza umożliwiło wykazanie ich izochroniczności co najmniej w skali basenu i większej. Te odpowiednio lito- i biochronohoryzonty pozwalają na określenie geometrii basenu sedymentacyjnego i są bardzo przydatne w analizie basenów sedymentacyjnych. Ponadto stratygrafia zdarzeń umożliwia korelację odległych profili, niekiedy ponad kilka tysięcy kilometrów, z rozdzielczością nie spotykaną przy stosowaniu klasycznej biostratygrafii (poniżej poziomu/podpoziomu). Zastosowanie tej metody i jej przetestowanie na ogromnym obszarze, od zachodniego Kazachstanu poprzez Rosję, Polskę, Niemcy, Anglię, uważam za jedno z większych swoich osiągnięć. Tak precyzyjna stratygrafia pozwoliła na rozpoczęcie badań nad określeniem paleośrodowiska, z zastosowaniem izotopów węgla i tlenu, podczas tworzenia się twardych den. Wskazano na rolę czynnika klimatycznego odpowiedzialnego za kryzys w sedymentacji węglanowej, przejście od klimatu suchego do bardziej wilgotnego.

Pochodną prowadzonych badań regionalnych były studia paleontologiczno-stratygraficzne nad kredowymi głowonogami. Monograficzne opracowania kolekcji amonitowych (ponad 5 tysięcy okazów) zaowocowały nie tylko skorelowaniem regionalnych podziałów albu, cenomanu i turonu z podziałem standardowym na dystansie ponad 5 tysięcy km, od Kopet Dagu aż po Anglię, ale przyczyniły się do obalenia kilku zakorzenionych w literaturze poglądów. U amonitów heteromorficznych, które w stadium dojrzałym wiodły bentoniczny lub epibentoniczny tryb życia, wykazano większą tolerancje środowiskową stadium młodocianego (pelagicznego) niż miało to miejsce u amonitów o normalnie zwiniętej muszli, tj. form nektonicznych. W ten sposób wytłumaczono paradoks szerszego rozprzestrzenienia geograficznego heteromorfów niż form nektonicznych w całym mezozoiku. Analizując cenomańskie amonity wykazałem za błędne utożsamianie granicy prowincji borealnej i medyterańskiej z granicami strukturalnymi platform wschodnioeuropejskiej i turańskiej a alpidami. W cenomanie granica prowincji borealnej sięgała znacznie dalej na południe, aż po lineament Zagrosu. Paradoksalny wzrost prowincjonalizmu wśród faun amonitowych Polski w miarę postępu albsko – cenomańskiej transgresji wytłumaczono powstaniem w Karpatach fliszowych (wskutek spreadingu) filtru "głębokościowo-odległościowego" ― separującego skutecznie obszar platformowy od Karpat wewnętrznych. Przy okazji powiązano ornamentację i sposób zwinięcia muszli amonitów ze środowiskiem ich życia (ekomorfy). Uzyskane na podstawie amonitów dane potwierdziły pogląd Książkiewicza (1975) o największych głębokościach zbiorników fliszowych podczas cenomanu. Pochodną mych badań faun amonitowych Tetydy oraz obszarów platformowych Europy i Azji było stwierdzenie (wspólnie z prof. J. Wiedmannem), iż czynnikami kontrolującymi rozprzestrzenienie geograficzne mezozoicznych amonitów były klimat i batymetria. Rozpatrzenie biogeografii kredowych amonitów w kontekście ważkich wydarzeń tektonicznych to wspólne publikacje powstałe z inspiracji prof. J. Kutka.

Objęcie badaniami rozległych obszarów możliwe było dzięki współpracy międzynarodowej w ramach przyznanego stypendium Humboldta, staży naukowych w Niemczech, Anglii i Rosji oraz zorganizowanych przeze mnie wypraw naukowych na Mangyszłak (zach. Kazachstan). W tym ostatnim przypadku zgromadzono ogromny materiał, wykorzystany przez dwóch moich uczniów w rozprawie doktorskiej i jednej rozprawie habilitacyjnej. Mimo to pozostało jeszcze tyle materiału, iż zapewnia mi pracę na kilka następnych lat. Moje publikacje (52) są znane w literaturze krajowej i światowej, w tym również w najnowszym wydaniu Treatise on Invertebrate Paleontology, Part L (1996) i wniosły znaczący wkład w badanie systemu kredowego. Świadczy o tym również powołanie na zagranicznego recenzenta przy wniosku o tytuł profesora dla Zeew Lewy (Izrael), recenzji dorobku naukowego prof. Jurija Senkowskiego, kandydata na członka Ukraińskiej Akademii Nauk i recenzja habilitacji dr Franka Wiese (Uniwersytet w Heidelbergu). Współpraca międzynarodowa i związane z nią dokonania naukowe znalazły odzwierciedlenie w wyborze na członka Międzynarodowej Akademii Nauk o Przyrodzie i Społeczeństwie (IASNS) – oddział moskiewski oraz w uzasadnieniu odnowienia aplikacji przez Fundację Humboldta. Byłem krajowym recenzentem dorobku naukowego kandydatów do tytułu profesora (3), rozpraw habilitacyjnych (4) i doktorskich (3). Dwukrotnie Centralna Komisja powoływała mnie na "superrecenzenta".

1. Marcinowski R. 1974. The transgressive Cretaceous (Upper Albian through Turonian) deposits of the Polish Jura Chain.- Acta Geol. Polon., 24(1),117-217, 31Figs, 34 Pls, 6 Tables. Warszawa.

2. Marcinowski R. & Naidin. D.P. 1976. An Upper Albian ammonite fauna from Crimea.- Acta Geol. Polon., 26(1), 83-119, 6 Figs., 9Pls, 4 Tables,.Warszawa.

3. Marcinowski R. 1980. Cenomanian ammonites from German Democratic Republic, Poland, and the Soviet Union.- Acta Geol. Polon., 30(3), 215-325, 15 Figs., 20 Pls.,33 Tables. Warszawa.

4. Marcinowski R. & Radwański A. 1983. The Mid-Cretaceous transgression onto the Central Polish Uplands (marginal part of the Central European Basin).- Zitteliana, 10, 65-95, 6 Figs., 8 Pls. München.

5. Marcinowski R. & Wiedmann J. 1990. The Albian ammonites of Poland.- Palaeontologia Polonica, 50, 1-94, 27 Figs., 7 Tables, 25 Pls. Warszawa - Kraków.

6. Marcinowski R., Walaszczyk I. & Olszewska-Nejbert D. 1996. Stratigraphy and.regional development of the mid-Cretaceous (Upper Albian through Coniacian) of the Mangyshlak Mountains, Western Kazakhstan.- Acta Geol. Polon., 46 (1-2), 1-60, 15 Figs., 19 Pls. Warszawa.

7. Kaplan U., Kennedy W.J., Lehmann J. & Marcinowski R. 1998. Stratigraphie und Ammonitenfaunen des westfälischen Cenoman. Geol. Paläont. Westf., 51, 1 – 300s., 36 Abb., 2 Tab., 68 Taf. Münster.

8. Marcinowski R. 2001. Słownik Litostratygraficzny Polski (wersja tymczasowa). Część I-prekambr i paleozoik. Państwowy Instytut Geologiczny, s.1-199, 25 Figs. Warszawa (wersja elektroniczna – http:// www.pgi.waw.pl/apod/ slownik_litostratygraficzny).

9. Marcinowski R. 1970. Turbidites in the Upper Oxfordian limestones at Jaskrów in the Polish Jura Chain.- Bull. Acad. Polon. Sci., ser. Sci. Geol. et geogr., 18(4), 219-225, 2 Figs., 6 Pls. Varsovie.

10. Marcinowski R. 1970. The Cretaceous transgressive deposits east of Częstochowa (Polish Jura Chain.- Acta Geol. Polon., 20(3),413-449, 4 Figs., 6 Pls. Warszawa.

11. Głazek J., Marcinowski R. & Wierzbowski A. 1971. Lower Cenomanian trace fossils and transgressive deposits in the Cracow Upland.- Acta Geol. Polon., 21(3), 433-448, 3Figs., 2 Pls. Warszawa.

12. Marcinowski R. 1972. Belemnites of the genus Actinocamax Miller, 1823, from the Cenomanian of Poland.- Acta Geol. Polon., 22(2), 247-256, 3 Figs., 2 Pls. Warszawa.

13. Marcinowski R. & Szulczewski M. 1972. Condensed Cretaceous sequence with stromatolites in the Polish Jura Chain.- Acta Geol. Polon., 22(3), 515-539, 12 Figs., 4Pls. Warszawa.

14. Marcinowski R. 1975. Inoceramus costellatus Zone in the Turonian of Central Europe.- Newsl. Stratigr. 4(1), 20-22, 1 Fig. Berlin - Stuttgart.

15. Marcinowski R. & Wierzbowski A. 1975. On the nature of decapod burrows ”Spongia sudolica” of Zaręczny (1878).- Acta Geol. Polon., 25(3), 399-405, 2 Figs., 2 Pls. Warszawa.

16. Marcinowski R. 1977. Giant ammonites of the subgenus Anapuzosia Matsumoto, 1954, from the Upper Albian of Crimea, Soviet Union.- Acta Geol. Polon., 27(3), 409-416, 3 Figs., 2 Pls. Warszawa.

17. Chlebowski R., Hakenberg M. & Marcinowski R. 1978. Albian ammonite fauna from the Chełmowa Mt near Przedbórz (Central Poland).- Bull. Acad. Polon. Sci., ser. Terre, 25(2), 91-97, 3 Figs., 2 Pls. Varsovie.

18. Marcinowski R. 1979. Alternacanthoceras subgen. Nov. (Ammonoidea) and some remarks on the other Cenomanian representatives of the genus Acanthoceras Neumayr, 1875.- Acta Geol. Polon., 29(1), 59-65, 1 Pl. Warszawa.

19. Marcinowski R. & Rudowski S. 1980. Biała Góra II - Kopalnia piasków szklarskich - alb środkowy i górny.In: Przewodnik LII Zjazdu PTG w Bełchatowie.- Wydawnictwa Geologiczne, 1Fig., 221-226. Warszawa.

20. Głazek J., Bednarek J., Marcinowski R. & Zawidzka K. 1980. Analiza sedymentologiczna osadów jurajskich i ich bezpośredniego podłoża. In: Profile głębokich otworów Instytutu Geologicznego (Tarnawatka IG 1), 50, 61-105, 4 Figs., 2 Tables.- Wyd. Geologiczne. Warszawa.

21. Marcinowski R. 1983. Upper Albian and Cenomanian ammonites from some sections of the Mangyshlak and Tuarkyr regions, Transcaspia, Soviet Union.- N.Jb. Geol. Paläont. Mh., 3, 156-180, 8 Figs. Stuttgart.

22. Marcinowski R. & Walaszczyk I. 1985. Middle Cretaceous deposits and biostratigraphy of the Annopol section, Central Polish Uplands.- Schrift. Erdwissenschaft. Kommissionen, 7, 27-41, 2 Figs., 4 Pls. Wien.

23. Wiedmann J. & Marcinowski R. 1985. Scaphamites passendorferi n.g. n.sp. (Ammonoidea, Cretaceous) - ancestor of Scaphitaceae Meek ?- N. Jb. Geol. Paläont. Mh., 8, 449-463, 7 Figs. Stuttgart.

24. Marcinowski R. & Wiedmann J. 1988. Paleogeographic implications of the Albian ammonite faunas of Poland. In: Wiedmann J. & Kullmann J. (Eds.), Cephalopods Present and Past.- Schweizerbart’sche Verlagsbuchhandlung, 491-504, 8 Figs. Stuttgart.

25. Kutek J., Marcinowski R. & Wiedmann J. 1989. The Wąwał section, Central Poland - an important link between Boreal and Tethyan Valanginian. In: Wiedmann J. (Ed.), Cretaceous of the western Tethys. Proceedings 3 rd International Cretaceous Symposium, Tübingen 1987.- Schweizerbart’sche Verlagsbuchhandlung, 717-754, 6 Figs., 2 Tables. Stuttgart.

26. Wiedmann J., Kaplan U., Lehmann J. & Marcinowski R. 1989. Biostratigraphy of the Cenomanian of NW Germany. In: Wiedmann J. (Ed.), Cretaceous of the western Tethys. Proceedings 3 rd International Cretaceous Symposium, Tübingen 1987.- Schweizerbart’sche Verlagsbuchhandlung, 931-948, 4 Figs., 2 Tables. Stuttgart.

27. Marcinowski R. & Radwański A. 1989. A biostratigraphic approach to the mid - Cretaceous transgressive sequence of the Central Polish Uplands.- Cretaceous Research, 10, 153-172, 13 Figs. London.

28. Marcinowski R. & Wiedmann J. 1985. The Albian ammonite fauna of Poland and its significance.- Acta Geol. Polon., 35(3-4), 199-219, 3 Figs., 4 Tables. Warszawa.+-

29. Kutek J. & Marcinowski R. 1996. Faunal changes in the Valanginian of Poland: tectonic or eustatic control? - Mitt. Geol.-Paläont. Inst. Univ. Hamburg, 77, 83-88, 4 Figs. Hamburg.

30. Kutek J. & Marcinowski R. 1996. The Mid-Cretaceous Boreal/Tethyan biogeographical boundary in the Carpatho-Balkan area.- Mitt. Geol.-Paläont. Inst. Univ. Hamburg, 77, 141-147, 5 Figs. Hamburg.

31. Marcinowski R. & Radwański A. 1996. Jost Wiedmann’s share in recognition of the latest Maastrichtian Pachydiscus from the Nasiłów section (Middle Vistula Valley, Central Poland).- Acta Geol. Polon., 46(1-2), 138-140, 2 Pls. Warszawa.

32. Radwański A. & Marcinowski R 1996. Elasmobranch teeth from the mid-Cretaceous sequence of the Mangyshlak Mountains, Western Kazakhstan.- Acta Geol. Polon., 46(1-2),165- 169, 2 Pls. Warszawa.

33. Marcinowski R. & Gasiński A. 2002. Cretaceous biogeography of epicratonic Poland and Carpathians. In: Michalik J. (Ed.). Tethyan/Boreal Cretaceous Correlation. Mediterranean and Boreal Cretaceous paleobiogeographic areas in Central and Eastern Europe, VEDA, 95-114, 5 Figs. Bratislava.

34. Gruszczyński M., Coleman M.L., Marcinowski R., Walaszczyk I. & Isaacs M.C.P. 2002. Paleoenvironmental conditions of hardgrounds formation in the Late Turonian – Coniacian of Mangyshlak Mountains, Western Kazakhstan. - Acta Geologica Polonica, 52(4), 423-435, 7 Figs. Warszawa.

35. Marcinowski R. & Radwański A. 1979. Stratigraphy and palaeogeography of the mid-Cretaceous sequence of the Polish Jura Chain.- Discussion Meeting, London 10-12 September 1979 (Abstracts of papers), 1p. London.

36. Marcinowski R. & Radwański A. 1982. Mid-Cretaceous transgression onto the Central polish Uplands (marginal part of the Central European Basin).- 2. Kreide Symposium, München 1982 (Abstracts), 1p. München.

37. Marcinowski R. & Radwański A. 1983. Basic problems in biostratigraphic subdivision of the mid-Cretaceous sequence developed on the Central Polish Uplands.- Cretaceous stage Boundaries (Abstracts), 109-112, 2 Figs. Copenhagen.

38. Marcinowski R. & Wiedmann J. 1985. The Albian ammonites faunas of Poland and their paleogeographic importance.- 2 nd International Cephalopod Symposium. Cephalopods: Present and Past. O.H. Schindewolf Symposium. Tübingen, 16 - 23 July 1985 (Abstracts), 1p. Tübingen.

39. Kutek J. & Marcinowski R. 1992. The mid-Cretaceous Boreal - Tethyan biogeographical boundary in the Carpatho-Boreal area.- 4 th International Cretaceous Syposium, Hamburg 1992 (Abstracts), 3p. Hamburg.

40. Kutek J. & Marcinowski R. 1992. Faunal changes in the Valanginian of Poland: tectonic or eustatic control?.- 4 th International Cretaceous Syposium, Hamburg 1992 (Abstracts), 3p. Hamburg.

41. Marcinowski R., Walaszczyk I. & Olszewska D. 1995. Mangyshlak mid-Cretaceous: chronostratigraphic boundaries at the marginal part of the North European Province.- Second International Symposium on Cretaceous Stage Boundaries, Brussels 8-16 September 1995 (Abstracts), 1p. Brussels.

42. Marcinowski R. 1996. The Cretaceous of Eastern Europe and Kazakhstan.- Jost Wiedmann Symposium. Cretaceous stratigraphy, paleobiology and paleogeography. Tübingen 7-10 March 1996 (Abstracts), 8pp., 2 Figs. Tübingen.

43. Marcinowski R. 1996. Bio- i litochronohoryzonty jako wyznaczniki transgresywno/regresywnych pulsów w kredowym basenie Mangyszłaku (Zachodni Kazachstan).- Analiza basenów sedymentacyjnych a nowoczesna sedymentologia. V Krajowe Spotkanie Sedymentologów 17-21 Czerwca, Warszawa (Mat. Konf.), 2 str., 1 Fig. Warszawa.

44. Marcinowski R. 1996. Biogeographical significance of the mid-Cretaceous ammonites from Central Europe and Kazakhstan.- Fifth International Cretaceous Symposium and Second Workshop on Inoceramids, Freiberg/Saxony 16-24 September 1996 (Abstracts), 1p. Freiberg.

45. Marcinowski R. 1999. Change within ammonites assemblages from Mangyshlak Mountains (Western Kazakhstan) during the mid-Cretaceous transgression. V International Symposium Cephalopods – Present and Past, Vienna 1999. Abstracts Vol., p. 85. Vienna.

46. Marcinowski R. 2000. Remarks on the Mid-Cretaceous Bioevents of Europe and Western Kazakhstan. In: Astracts volume. 31-st International Geological Congress, Rio de Janeiro 2000 (wersja elektroniczna – www.31igc.org).

47. Marcinowski R. 2002. Paleoekologia I biogeografia kredowych amonitów. Przegląd Geol., 50 (9), 799-800. Warszawa.

48 Marcinowski R. & Matyja B.A. 1999. Koniec czy początek drogi - uwagi krytyczne o Atlasie paleogeograficznym epikontynentalnego permu i mezozoiku w Polsce. - Przegląd Geol., 47, 146-150. Warszawa.

49. Marcinowski R. & Matyja B.A. 1999. Odpowiedź autorom artykułu “Ani koniec ani początek drogi...” - Przegląd Geol., 47, 440-443. Warszawa.

50. Marcinowski R. & Matyja B.A. 1999. Trudny los proroków, czyli raz jeszcze o Atlasie paleogeograficznym epikontynentalnego permu i mezozoiku w Polsce. – Przegląd Geol., 47, 716-717. Warszawa.

51. Marcinowski R. 1978. Kreda. In: Orłowski S (Ed.). Przewodnik do ćwiczeń z geologii historycznej. Wydawnictwa Geologiczne, 287-338, 1 Tabela, 28 Ryc. Warszawa.

52. Marcinowski R. 1987. Kreda. In: Orłowski S. (Ed.). Przewodnik do ćwiczeń z geologii historycznej.Wydanie II.- Wydawnictwa Geologiczne, 230-267, 31 Ryc., 2 Tabele. Warszawa.

53. Marcinowski R. 1993. Stanley S.M. 1992. Exploring Earth and life through time. – Przegląd Geologiczny, 41(3).

54. Marcinowski R. 1999. Z. Kotański 1997. Atlas Geologiczny Polski. Mapy geologiczne ścięcia poziomego w skali 1 : 750 000. – Przegląd Geologiczny, 47(3). Warszawa.

55. Marcinowski R. 2000. Skinner B.J., Porter S.C. & Botkin D.B. 1999. The Blue Planet. Przegląd Geologiczny, 48(2). Warszawa.

56. FEDOROWSKI J. & Marcinowski R. 2000. Stanley S.M. 1999. Earth system history. – Przegląd Geologiczny, 48(2). Warszawa.

I. Walaszczyk, R. Marcinowski, T. Praszkier, K. Dembicz & M. Bieńkowska. 2004. Biogeographical and stratigraphical significance of the latest Turonian and Early Coniacian inoceramid/ammonite succession of the Manasoa section on the Onilahy river, SW Madagascar. Cretaceous Research. London.